“Mama, wat doe je?” Mijn zoon komt naast me staan. Zijn ogen volgen mijn blik op mijn telefoon. Ik trek hem op schoot en samen kijken we naar de vakantiefoto’s. Wat was het fijn, al die weken samen.

De vakantie is voorbij. Werk en school zijn weer begonnen. En massaal delen we onze vakantiefoto’s op social media: kinderen in zwembroek, een baby in een badje, met z’n allen likken aan een ijsje. En het blijft niet bij vakanties: sommige mensen delen hun hele gezinsleven via bijvoorbeeld hun eigen youtube-kanaal. Van de eerste echo en de bevalling tot het eerste hapje en het eerste stapje.

Schade door online delen?

Wat zijn de gevolgen van al dit delen over 10 of 20 jaar? Mag je alles van je kinderen zomaar delen? Wie bepaalt wat wel en niet mag? Er is veel discussie over dit onderwerp, maar regelgeving is er naar mijn weten vooralsnog niet. Wel zie ik dat langzaamaan meer bewustzijn ontstaat. Acht jaar geleden deelden mijn vrienden en ik massaal onze babyfoto’s op social media. Nu zie ik dat vrienden een foto delen als hun zoon of dochter geboren is. Als een soort geboortekaartje. En daarna delen ze vrijwel niets meer.

Online delen zorgt voor herkenbaarheid, leren en vermaak

Toch vind ik niet dat online delen alleen maar nadelen heeft voor ouders en kinderen. Online delen biedt ook voordelen. Ten eerste: de herkenbaarheid is fijn. Zo voel je je soms minder eenzaam als je als ouder worstelt met de driftbuien van je kind. Ten tweede vind ik het leerzaam: ik lees regelmatig handige opvoedtips van andere ouders. Ten derde is het ook een vorm van vermaak: even lekker lachen ontspant in het hectische leven van een werkende ouder. En juist om deze drie redenen – herkenbaarheid, leren en vermaak – deel ik ook regelmatig als ondernemer en trainer.

Delen als ondernemer

En tegelijkertijd worstel ik ook met het delen als ondernemer. Want wat kun je het beste delen en wat niet? En hoe persoonlijk moet je zijn? Er zijn honderden (online) cursussen hierover te vinden. Als ik met gezond verstand alle tips samenvat, komt het neer op: bepaal je doel, bepaal je doelgroep en bepaal je boodschap. Eigenlijk heel simpel. Maar in hoeverre heb je social media nodig als ondernemer? Klanten krijg je omdat mensen je kennen, tevreden over je zijn en dat weer doorvertellen aan anderen. Daar heb je geen social media voor nodig. En toch … met veel plezier lees ik regelmatig de blogs van andere trainers en ondernemers. De herkenbaarheid is fijn en de trainerstips pas ik toe in mijn trainingen.

Delen als trainer

Ook als trainer worstel ik met het delen. En dan bedoel ik niet het online delen, maar het offline delen. Toen ik net begon als trainer, had ik geleerd dat je veel persoonlijke verhalen moet vertellen aan je deelnemers. Dat is goed, want dat schept een band. Dus deel ik allerlei succesverhalen, goed voorbereid, in geuren en kleuren. Vaak zie ik mijn deelnemers een beetje glazig kijken. En achteraf voel ik me zeer ongemakkelijk. Op een gegeven moment vraag ik mijn co-trainer wat hij eigenlijk van mijn verhalen vindt. Voorzichtig bekent hij dat hij het soms een beetje veel ‘ikke ikke’ vindt. Oei, dat komt hard aan. Want dat is wel het laatste wat ik wil bereiken: niets vind ik zo vervelend als mensen die alleen maar over zichzelf praten. Diezelfde dag nog stop ik met verhalen vertellen. Ik stop überhaupt met persoonlijke ervaringen delen. Ik richt mijn aandacht volledig op mijn deelnemers. En dat gaat goed. Dacht ik.

Delen vergroot het leerresultaat van een training

Tot ik pas geleden een aantal ervaren trainers mocht observeren. Ik zie hoe zij hun persoonlijke ervaringen delen. De deelnemers hangen aan hun lippen. En vervolgens ontstaat er een open vertrouwde sfeer waarin iedereen zich vrij voelt om te leren. Ik realiseer me dat ik een beetje doorgeslagen ben: ik deel vrijwel niks meer. Effect daarvan is dat deelnemers tijdens de lunch honderduit gaan vragen naar mijn leven. Of dat ik juist een afstand voel. Ik neem mij voor om weer iets meer te gaan delen. Spontaan, niet voorbereid. En niet alleen succesverhalen, maar ook kwetsbare ervaringen. Dat laatste vind ik nog wel spannend.

Kiezelstrand

Mijn zoon en ik kijken naar een vakantiefoto van onze reis door Scandinavië. Drie ruggen op een verlaten kiezelstrand die naar de zee turen. Op dat strand kwamen we uit na een mooie wandeling. Dan kijk ik mijn zoon aan. “Ik schrijf een verhaaltje over mijn werk.” Grote blauwe ogen kijken mij aandachtig aan. “Waarom, mama?” “Ik hoop dat mensen zich erin herkennen, er wat van leren of het gewoon leuk vinden om te lezen. Vind je het goed als ik deze foto bij het verhaaltje zet?”

Reflectieopdracht

  1. In hoeverre deel jij je privéleven op social media?
  2. In hoeverre deel jij berichten over je werk op social media?
  3. In hoeverre deel jij persoonlijke ervaringen op je werk?
  4. Welke voordelen leveren online en offline delen jou op? Welke nadelen?